Başlığına Siz Karar Verin

       Bir arkadaşım gençlerin bu benzeri çalışmalarına bakıp gülümseyerek onların ne kadar yaratıcı olduklarını söyledi. Bense dış görünüşe nasıl da önem verdiklerini görüp üzülüyorum.
       Şüphesiz bu yalnızca onlara has bir şey değil. Bir yıl öncesinin eski sezon sayıldığı yılların içindeyiz çok zamandır. Yani bir taraftan satın alma gücümüz arttığından bir taraftan da on beş yirmi yıl öncesinin Japon pazarlarına ihtiyaç bırakmayan, içindeki en ucuz malın bir milyon/lira olduğu sebepten camına 'Her şey bir milyon/lira' yazılmasında bir beis görülmeyen alışveriş yerlerinin zuhûrundan beri. Göz alıcı herhangi bir şeyin hemen kendisinin olmasa da taklidinin her yanı kaplayıp kısa sürede gözden düşmeye başladığından beri. Madem ki gerçeğini değilse de imitasyonunu almaya imkân var;  o halde alınmalı, demode olan da moda olanla değiştirilmeliydi.  Bunu gördü çocuklar, böyle büyüdüler. Ne yapsınlar?
      Ben ortaöğretimden geçeli çok oldu. Yakınımda okula giden bir kız  çocuğu da yoktu. Şimdi zımbayla delindikten sonra kurdelayla bağlanmış ya da değişik renklerdeki A4 kağıtlarına yazılmış ya  da renkli kartonlara yapıştırılmış ödevleri görünce şaşırdım. İş Eğitimi dersi ödevi değil bunlar. Fotoğraftakiler tecvid kitabı. İçine yazdıkları hep aynı, kitabın görünüşünden not umuyor çocuklar. Kitabın içindekilerle zihinlerini süsleyecekken onlar kitabın dışını süslüyorlar. Kitabı keçeyle kaplıyor, kuş tüyü yapıştırıyorlar ...vs. Ödeve verdikleri özeni gösterecekler bu yolla. Kuş tüyü ile tecvid kitabının bütün ilgisi bu işte. Ve mea'l-esef  onlar bu durumun hiç farkında değiller, daha da üzücü olansa öğretmenler de belki farkında değil belki buna boş vermişler.
       İkisi yani içi ve dışı beraber gözetmek de mümkün yalnız hem zahmetli hem fuzûlî. Ve dışı süslemek içi süslemeye göre daha kolay ve de  itibar çoklukla zâhire ve çoğunluğun yaptığına  olduğundan tercihin  zâhirden yana  konulması işte hep bunlar .

Bağ

    Orta üçteydim. Sınıf hocamız Sıddık Bey bize bir form dağıtmıştı. Sorulardan yalnızca birini hatırlıyorum: İleride ne olmak istiyorsun? Üç şey yazdım (Zaten boşluk sayısı da o kadardı galiba.) : Dedektif, savcı(ya da avukattı), arkeolog. Biz formu doldururken hoca dolaşıyordu sınıfta. Bu cevabımın dikkatini çektiğini, yüzünde yukarı kaldırılmış kaşlarla gülümseyen dudakların verdiği bir ifade belirdiğini hatırlıyorum. Şimdi ve uzuuun zamandan beri dedektif için benim yüzümde de böyle bir ifade beliriyor. Sükûnetin, acelesizliğin, her şeyin ortası'nın insanı bende. Savcı olmaktan daha lise ikiye başlarken vazgeçmiştim. Zira eşit ağırlıkta yapamazdım.Hemen seçtiğim alana uygun yeni bir mesleğe hevesleniverdim. De o kalsın. Arkeolojiye gelince hâlâ ilgimi celbeder. O toprağı usul usul süpürmek bir fırçayla... Yepyeni bir şey bulmak... Eskinin yenisini... Kim bilir hangi tarihten; kim bilir kimin/kimlerin yaptığı; kaç elin, kaç gözün değdiği, üzerine kaç sözün edildiği bir şey. Kendi zamanından bulunduğu zamana göndericisiz, alıcısız bir mektup...
    Gecenin bir yarısında beni on üç-on dört yaşıma götüren şey, bir süre önce sahaftan aldığım yüz yaşlarında bir kitap. Kapağının dışında -zaten sonradan eklenmiş olmalı- yazı yok, iç kısmına ise el yazısıyla Evliya Çelebi Seyahatnamesi yazılı ki niye yazılmış bilmem  kitabın içeriğiyle hiç ilgisi yok. Sayfaların başında 'dîvan' ve 'Hersekli Arif Hikmet Bey' yazıyor. Baş sayfaları eksik. Düzyazıyla başlıyor. Şiirle devam ediyor. Ben 'Hersekli' değil de 'Horasanlı' diye okumuştum. Google da tanımadı bu Horasanlı Arif Hikmet Bey'i. Daha önce de kitabı karıştırırken dikkatimi çeken bugün düzyazının bitimindeki İbnü'l-Emin Mahmut Kemal ismini yazdım googla. Tanıdı. Biyografi çalışmaları var. Bunlardan biri de Şair Hersekli Arif Hikmet Bey. Google Horasanlıyı tanımamıştı ama Hersekliyi tanıdı. O da son dönem dîvan şairlerinden imiş.

    Bu kitabı alırken şöyle bir karıştırmıştım ama eksik sayfaları, yazısız kapağı, kenarları tırtıklı yaprakları ve Osmanlı Türkçesi alfabesiyle aslında gizineydi merakım. Böyle bir kitabı daha bir kıyamadan, 'aman bir zarar görmesin' endişesiyle okuyorum, ve birçok yerde heceleyerek, yanıbaşımda sözlükle. Günde birkaç sayfa. Toprağı usul usul süpürür gibi...
    Her şeyle her şey arasındaki bağ yazmıştı Leyla.
    Zaten ben yalnız çalışmayı daha çok seviyorum hem bir oda köşesi bana daha sevimli geliyor.