Bazen bir söz  bazen bir görüntü bazense bir film sahnesini kaçıncı kere hatırladıkça zihnimin neden başkalarını değil de onları seçtiğini ve onları muhafazaya bu denli özen göstermesindeki nedeni merak eder dururum. Bir de bu ikisindeki (varsa şâyet) payımı. Misal Bizimkiler dizisinde büyük oğul, babasını (yani dizinin dedesini) mağazaya götürüp ona spor ayakkabı almış, dışarı çıktıklarında babasının onun çok para vermesinden rahatsız olduğunu ifade eden sözlerine 'Lafı mı olur?'lu bir karşılık vermişti. Geçenlerde merhum dedeyi başka bir filmde gördüm de aklıma geldi.